Konforumuzu bozacak soruları zihnimizden geçirmekten bile korkuyoruz ama kendimize sormaktan korktuğumuz, rahatsız edici, yargılayıcı, küçümseyici, itibarı zedeleyici, davranışlarımızı ve alışkanlıklarımızı sorgulayıcı soruları başkalarına sormaktan keyif alıyoruz.

Neden?

Çünkü yargılamanın dayanılmaz bir keyfi var.

Tam tersi yargılanmak ise yaralayıcı.

Yaraladığı için her türlü eleştiriye kapalıyız.

**

Bilgi sahibi olmadan fikir sahibi olmayı seviyoruz.

Bilgisiz fikir sahibi olmanın cazibesinden kendimizi korumak çok zor.

Doğru bildiklerimizi ne kadar biliyoruz?

İnandığımız değerler hakkında ne kadar bilgi sahibiyiz?

Birçok alanda körü körüne inanmayı seviyoruz.

Çünkü bizi yormuyor, masrafsız ve emeksiz

İşimize gelenleri öne çıkarırken bizi yoracak kuralları es geçebiliyoruz.

**

Mesela Müslümanız diyoruz ama kurallarını ciddiye almıyoruz ya da o kuralları seçerek bize uygun olanlarını alıyoruz.

Peygamber bizim rehberimiz diyoruz ama onun önerilerini bile kendi bireysel anlayışlarımızla ve vazgeçemeyeceğimizi düşündüğümüz alışkanlıklarımızla eğip bükebiliyoruz.

Riyâzü's-Sâlihîn

, İslam âlimi İmam Nevevî tarafından 13. yüzyılda derlenen ve "salihlerin (iyi kulların, doğru insanların) bahçesi" anlamına gelen, Müslümanların günlük yaşamlarına rehberlik etmesi amacıyla hazırlanmış dünyaca ünlü ve güvenilir bir

hadis kitabıdır.

Orada şöyle bir hadis yer alıyor;

Ebû........

© Yeni Şafak