Çocukluğumda iki şehrin güreş kulübü arasında yapılan müsabakaları seyretmiştim. Bizim şehrin takımı fırtına gibi esiyor, hemşehrilerimizi coşturuyordu. 74 kilo müsabakasına kadar bizimkiler peşpeşe rakip takımın güreşçilerini ezdi geçti. Hiç unutmam, bu sıklette rakip takımı temsilen sarışın, sırım gibi bir güreşçi mindere çıktı. Bizim takımın sporcusunu her devrede evire çevire ezdi ve takımına ilk gâlibiyetini hediye etti. Hârika bir teknikle güreşiyordu. Seyirciler bile etkilenmiş, maç sonunda onu uzun uzun alkışlamışlardı.

Diğer sıkletlerdeki müsâbalarda bizim takımın üstünlüğü devâm etti. En son maç iki ağır sıklet arasında yapılacaktı. Bizimki heybetli vücûdu ile, kendinden emin olarak mindere çıktı. Ne var ki rakip takımın ağır sıklet güreşçisi yoktu. Bizimki tam hükmen gâlip ilân edilecekti ki, rakip takım antrenörü hakemlere yaklaşıp bir şeyler söyledi. Hakemler ona şaşkınlıkla bakıyordu. Bir müddet kendi aralarında konuştular. Nihâyet bir anons yapıldı. Rakip takımın, kendi sıkletinde herkesi büyüleyen o 74 kilo güreşçisinin bizimkinin karşısına çıkacağı açıklandı. Tribünler şaşkınlık içindeydi. Ama kısa zaman sonra herkesi tatlı bir heyecan ve merak sardı. Mayosunu yeniden giyen o sarışın güreşçi mindere çıktı. Bu onun ikinci maçı olacaktı. Karşısında onun neredeyse iki katı ağırlığında ve kendi gibi yorgun olmayan bir “dev” vardı. Herkes gülüyor ve bizimkinin rakibiyle ,kedinin fâre ile oynadığı gibi oynayacağıı düşündükleri maçı seyretmeye hazırlanıyordu. Bizim “tosun” onu ezerek tek mağûbiyetimizin intikâmını almış olacaktı. Maç başladı. Bizimki kendisinden çok emindi. Kısa zamanda netice elde edeceğini düşünüyor olmalıydı ki, dört bir taraftan saldırmaya başladı. 74 kiloluk rakibi ise , onun yıldırıcı baskısını hızlı ve ustalıklı hareketlerle savuşturuyordu. İnce bir stratejisi vardı. İlk iki devre........

© Yeni Şafak