Bakara Suresi’nin 152. âyetinde şöyle buyurulur: “Beni zikredin ki Ben de sizi zikredeyim!” Öncelikle şunu ifade edelim ki, bu âyette bir hitâb-ı ilâhî vardır. Yani Hak Teâlâ’nın kullarına hitabı söz konusudur. Kur’ân-ı Hakîm’de bu tür âyetlerin hakikaten ayrı bir tesiri ve enerjisi vardır. Bu gibi âyetlere imanla kulak veren her insan, kendisini sanki doğrudan o âyetlerin muhatabıymış gibi hisseder. Mezkûr âyeti iman etmiş bir kalple okuyan kişi şöyle düşünür: “Rabbim bana diyor ki ‘Ey kulum! Sen Beni an ki Ben de seni anayım. Sen Beni hatırla ki Ben de seni hatırlayayım. Sen Beni unutma ki Ben de seni unutmayayım.’ Ne muazzam bir bahtiyarlık! Ne muhteşem bir müjde! Rabbim beni yani şu aciz kulunu zikredeceğini söylüyor. Bu, ne büyük bir devlet ve saadet!” Bu hissin coşkusu ve heyecanı yaşandıktan sonra şöyle bir sual akla gelebilir: “Peki, benim Rabbimi zikretmemi anlıyorum ama O’nun beni zikretmesi nasıl olur?”

Buhârî ve Müslim’in rivayet ettikleri bir hadis-i şerifte bu suale genel bir cevap bulmak mümkündür. Resûlullah’ın (sav) bildirdiğine göre Allah Teâlâ şöyle buyurur: “Ben kulumun zannı üzereyim (Kulum Beni nasıl zannediyorsa Ben öyleyim.) Kulum Beni zikrettiğinde Ben onunlayım. Kulum Beni kendi kendine zikrederse Ben de onu kendi kendime zikrederim. Kulum Beni bir topluluğun içinde zikrederse Ben de onu daha hayırlı bir topluluğun içinde zikrederim.” Bu hadis-i........

© Yeni Şafak