Botokslu Cenaze kime Ait (19) “Vera neredesin?”

Niye kapıyı açmıyor? Anahtarım neredeydi. Hay Allah. Çantaya bakayım. Çantayı nereye koydum. Bindiği eşeği arayan Hoca Nasrettin hesabı desem. Yok.

Elimde değil. Arabada mı kaldı acaba? Şoförün telefonunu kaydetseydim keşke. En son arayan numaradan bakardım. Cep telefonum da yok. Bu bir kâbus mu?

Bir an önce uyansam. Elimi çimdikledim. Acıyor. Rüyada da acı duyulabilir. Son araştırmalar. Başlatma şimdi araştırmalarına.

Vera neredesin? Aç şu kapıyı. Bir yere mi gitti acaba? İnsan bir haber verir. Yeni evli iken Vera’nın paspas altına anahtar bırakma huyu vardı. Bak şimdi. Paspasın altına anahtar koyup gitmiş. Demek ki evde değil. Ben de kendimi hazırlamıştım. Neden seni ekranda görmedik sorusuna karşılık çünkü bant çekim oldu diyecektim.

Cep telefonum olsaydı arardım Vera’yı. A burada mı unutmuşum ben telefonumu. Yok bu Vera’nın telefonu. Unuttu demek. Bir acele nereye gittiyse. En iyisi onun telefonundan kendi telefonumu arayayım, otomobilde kaldıysa şoför açar telefonunuzu unutmuşsunuz hocam der.

Neydi benim numaram. İnsan kendi numarasını ezbere bilir değil mi? Birden hatırlayamadım. Hah hatırladım. Çalıyor. Çalıyor da evin içinde çalıyor. Ne tuhaf ben de telefonumu evde unutmuşum. Ben telefonumu evde unuttuysam şoför beni nasıl aradı? Nasıl buluştuk? Hatırladım. Kazı çalışması var erkenden geleceğim saat 15’te marketin sokağında buluşuruz demişti. Demek ki telefona gereksinim duymayınca yanıma almayı unutmuştum. Çok yorgunum. Şurada biraz uyusam. Bir şey yapmadan yorulmanın yükünü uyku ile paylaşsam...

Cep telefonundan önce nasıl yaşıyorduk?........

© Yeni Şafak