Öyle bir dönemden geçiyoruz ki, memleketin dört bir yanı yangın yeri. Sadece ormanlarımız değil, yüreğimiz de yanıyor. Bir yandan cayır cayır yanan topraklarımız, bir yandan da enflasyonun ateşiyle kavrulan cüzdanlarımız. Çarşıda pazarda esnafın sesi kesilmiş, siftah yapmadan kepenk kapatan hatta toptan kapatan dükkanlar her geçen gün artıyor. “Kan ağlıyoruz” diyorlar, “bu yük artık taşınmaz oldu.” Ne yazık ki, bu feryatlar çoğu zaman sessizlikle karşılanıyor, hatta bazen duymazdan geliniyor..
Yangınlarda can veren işçilerimizin acısı yüreğimizi dağlarken, Filistin’de açlıktan ölen masumların feryadı vicdanlarımızı sızlatıyor. Bütün bunların üzerine, sanki görünmez bir el bizi boğmaya çalışırcasına, ahlaki bir çöküntü, bir yozlaşma salgını sarmış dört bir yanımızı. Değerler eriyor, empati tükeniyor, sanki gözlerimizde bir perde var da, etrafımızdaki acıları göremiyoruz.
Gelişmişliğin, refahın göstergesi olması........

© Yeni Meram