Sağlık gibisi yok!Bir başarı öyküsü mü yoksa ağır bir “saplantı hali” mi bilemem ama hayatımın son beş yılında, sağlığıma belki de ilk kez bu kadar ciddi ilgi gösteriyorum!

Önem veriyorum da diyebiliriz!

Önce doktor, akabinde bisiklet ve yürüyüş derken diyetisyen ve şimdi de spor hocası ile devam eden bir süreç…

Keşke 30’larımda bu kadar çok önem vermiş olsaydım!

Peki, şu anda bunları niye yazıyorum?Birincisi, artık Kıbrıs meselesi ya da KKTC’deki çözülemeyen – çözülemeyecek sıkıntıları yazmak “baydı”!Sıkıcı gelmeye başladı!Bıktırdı!

İkincisi, belki okuyan olur da dikkate alıp benim gibi geç başlamaz!

Haaa çok mu geç kaldım?“Zararın neresinden dönerseniz kardır” mı diyelim?Dedik bile!

İlkokulda aşırı zayıftım!Hatta bu yüzden doktora bile götürülmüşüm!

Orta okula başladık, boy kısacık, göbek de var, orta ikinci sınıfta voleybol takımına girdim, pasörüm!Lakabım şişko!Ya da “pasör”!

Lise sonuncu sınıfa kadar daha çok pasörlük yaptım!Bu arada basketbol ve futbol da oynadım!

Üniversitede de voleybol devam etti falan… 

Askerde herkes sigaraya alışır, ben biraya alıştım!

Spor devam!Lakap “şişko” ama kilo 85’lerde ve boy da 1.90!

Derken Londra!Spor fazlasıyla var!Enfes salonlar, harika yüzme havuzları derken, tam 29’uncu yaşımda önce ayak bileğimi sonra kolumu kırıyorum!

Derken, tam altı ayda, Dünya’nın en ünlü ama aynı zamanda en zararlı “fast food” restoranlarına yaptığım yatırımlara, akşamları publarla devam ediyorum!Ve 30’uncu yaşımda 140’ları görüyorum!Kilo!

İngiliz Ulusal Sağlık Hizmetleri, beni zayıflatıp sağlıklı yapmak için ciddi para harcıyor!O parayı sağlığım için değil de cebim için kullansam, Rum’lardan ganimet iki arsaya iki villa yapardım açıkçası!

140 – 155 arasını hatta bazı terazilerde 160’ı görmeye başlıyorum!Nefes........

© Yeni Düzen