Ölenin arkasından konuşmak!Yanlış mı?

Türk kültüründe "Ölünün arkasından konuşmak yanlıştır" saptaması ya da kuralı, genelde yaygın bir kural ya da “inanış”tır!

Gerçek “Türk kültürü”, “saygıya” dayanır… 

Türk Kültürünün tabii ki etkisindeki veya bir altındaki “Kıbrıs Türk Kültürü”nde de “ölene saygı” esastır… 

Genelde yaygın olan inanış; “… ölen bir kişinin ardından kötü konuşmamayı ve onu eleştirmenin doğru olmadığını” işaret eder…  

Kültürel ve dini geleneklerde de bu durum genellikle “yaygın olan” davranış durumudur… 

Haaa elbette dileyen eleştirir, dileyen iyi veya kötü, dilediği yorumu yapar!Ne zaman bu daha yaygındır?Yani hangi durumlarda bazı kişiler ölümden sonra da eleştirilebilirdir?

Masumiyet karinesi tartışmalarını düşünelim…Hani kamuya mal olmuş kişilerin de masumiyet karinesi meselesinden yararlanmasını yasalaştırdık ya… O tartışmalardan söz ediyorum… 

Ve o tartışmalardan yola çıkarak, nasıl ki kamuya mal olmuş kişilerin masumiyet karinesinden yararlanmaması gerektiğini savunduysak; o zaman kamuya mal olmuş ve yaşamını yitirmiş kişilerin de arkasından konuşmak, “caiz” hale gelebilir!

Yani, siyasi veya tarihî ya da toplumsal açıdan önemli sayılan kişilerin eylemlerini değerlendirmek ve eleştirmek, bu inanca göre tabii ki mümkündür…

Ama eleştiri sınırları da hakarete vardırılmamalıdır!  

Peki biz bozulduk mu?Yani illa ki ölenin arkasından – üç ya da beş kişi de olsa, mutlaka birileri çıkacak ve ağza alınmayacak ifadeler mi kullanacak?

Ne isterse olsun, eski Kıbrıs Türk........

© Yeni Düzen