Söylemeye dilim varmıyor ama bugün ülkeyi yöneten iktidara kimse güvenmiyor. Söyledikleri hiçbir şeye kimse inanmıyor, itibar etmiyor. Eğitim sisteminin en büyük görünmez bileşeni güvendir. Kuzey Kıbrıs’ta kamusal alanın genelinde hissedilen güven kaybı, en çok eğitime yansıyor.

Bir toplumun eğitim sistemi, yalnızca müfredatın içeriğiyle ya da okul binalarının fiziki koşullarıyla şekillenmez. Eğitim; güven, istikrar ve gerçekle kurulan ilişkinin doğrudan bir yansımasıdır. Savaş ortamları, iktidarın sistematik biçimde yalan söylemesi ve bunun yarattığı toplumsal güven krizi, eğitim sistemini çürüten en temel unsurlardır.

Yaşadığımız coğrafya yeniden savaş atmosferine girdi. Kıbrıs’ta fiili bir savaş yaşanmıyor ama çözülmemiş siyasal statü, eğitimi sürekli bir geçicilik duygusu içine hapsediyor.

Eğitim politikaları uzun vadeli bir toplumsal vizyona değil, kısa vadeli siyasal ihtiyaçlara göre şekilleniyor. Bu durum, “nasıl bir toplum yetiştiriyoruz?” sorusunun yerini “mevcut koşullarda nasıl idare ederiz?” anlayışına bırakmasına yol açıyor.

Ülkemizin siyasal alanı uzun süredir tutarsız söylemler, değişken vaatler ve sorumluluğun sürekli “başka aktörlere” devredilmesiyle........

© Yeni Düzen