İnsan gözlerini kapatabilir; çünkü göz kapakları aracılığıyla dünyadan geçici olarak çekilme imkânına sahiptir. Göz kapakları yalnızca biyolojik bir koruma sistemi değil, aynı zamanda insanın görünene karşı kendini durdurabilmesinin sembolüdür. İnsan, görmek istemediğinde bakışını çevirebilir, gözlerini kapatabilir, karanlığı tercih edebilir.

Fakat işitme böyle değildir. İnsan kulağını fiziksel olarak elleriyle kapatabilir; ancak bu, görmede olduğu gibi doğal ve sürekli bir kapanış değildir. Göz kapağı gibi bedenin kendi iç ritmine yerleşmiş bir “örtü” kulak için yoktur. Çünkü işitme, insanın dünyayla en sürekli ilişki hâlidir. Göz uyur; kulak nöbet tutar. İnsan uykudayken bile bir sese irkilerek uyanabilir. Tehlike çoğu zaman önce sesle fark edilir. Bu nedenle işitme, yalnızca bir duyu değil; insanın varoluşsal teyakkuz hâlidir.

Belki de bu yüzden ses, ruh üzerinde görüntüden daha derin bir etki bırakır. Görüntü dışarıdadır; ses ise doğrudan insanın içine nüfuz eder. Bir manzaraya bakmak mesafe gerektirir, fakat bir ses iç dünyada doğrudan yankılanır. Müzik bu yüzden yalnızca........

© Yeni Birlik