İlk işimiz, hizmetlerimiz için meşveret yapmak olmuştu. Derslerimizi planladık ve derslere başlamıştık. Daha önce bir şekilde derslere iştirak etmiş olanları da davet etmiştik. Haftada iki gün yaptığımız bu derslere bir müddet sonra üniversite talebeleri de iştirak etmeye başlamıştı. Bir yıl sonra Yahya kardeşin gelmesiyle birlikte lise talebeleriyle ayrı bir ders daha ihdas edilmişti. Meşveret ve yapılan dersler meyvelerini vermeye başlamıştı.

Yaklaşık iki yıllık teşrik-i mesâimizde çok güzel hatıralar biriktirmiştik. Remzi Abi namaza çok ehemmiyet verirdi. Ramazan ayında bırakmazdı ki yemeği “keyfimizce” yiyelim. Çorba içer içmez “Hadi kalkın namazı kılalım, sonra yeriz yemeği.” “Abi şu yemeği yiyelim, namazı kılarız” desek de ikna etmek ne mümkün! “Hadi, namaz beklemez.” derdi.

Yaklaşık 4 yıl önce yemek borusu kanseri teşhisi konulmuştu. “Abi ne........

© Yeni Asya