Görünen ya da görünmeyen ama varlığını tüm hücrelerimizde hissettiren, adını koyamadığımız, bazen de küçümsediğimiz korkularımız: “Fobilerimiz.” Çocukluğumuzda yaşadığımız bir anı ya da atlattığımız bir kaza sonucu ruhumuzda açılan boşlukları dolduran ve içselleştirdiğimiz korkular; fobilerimiz.

Yıllar geçer ama içimizdeki bu acılar hep çocuk kalır. Her karşılaştığımızda aynı panikle etkisini hissettirir. İnanın, şiddeti hiç değişmez. Bu anı tekrar yaşamamak için uzak durmaya çalışırız. İnsanların bakışları çoğu kez bizi utandırır. Karanlık, yükseklik, hayvan korkusu, böcek korkusu… Sanki karşı koyamadığımız bir güç bizi bir köşeye sıkıştırır, nefesimiz daralır.

Bu büyük, tarifi zor duyguyu dışa vurmaktan çekiniriz. “Bir böcekten mi korkuyorsun?”, “O hayvan sana bir şey yapmaz.”, “Bundan da mı korkuyorsun?” gibi sözde telkinler daha da tetikleyici olur.

Korkunun üzerine gitmek yerine kabuğumuza çekiliriz. Kendimizi toplumdan soyutlanmış hissederiz. Oysa fobilerimiz bir zayıflığımız değil, insani bir duygumuz. Nasıl bir çiçeği, kuşu,........

© Yeni Ankara