Türkiye üretir; hızlı üretir, kaliteli üretir, zamanında teslim eder. Bugün Avrupa’nın birçok markası koleksiyonlarını Türkiye’de hazırlatıyor. Kumaşından dikimine, lojistiğinden termin disiplinine kadar güçlü bir üretim kabiliyeti var ve bu artık tartışılan bir konu değil. Ancak aynı noktada başka bir soru hep karşımıza çıkıyor: Neden kendi markalarımız aynı gücü gösteremiyor?

Aslında sorun üretimde değil, üretimin ötesine geçememekte. Türkiye uzun yıllardır dış ticarette hacim büyütmeye odaklandı. Daha çok üretmek, daha çok satmak, daha çok ihracat yapmak öncelik oldu. Fakat bu yaklaşımın doğal bir sınırı var çünkü üretim tek başına değer yaratmıyor. Değeri belirleyen; markanın kendisi, yarattığı algı ve tüketiciyle kurduğu bağ.

Bugün bir Avrupa markası Türkiye’de üretilen bir ürünü kendi etiketiyle dünyaya sunabiliyor ve aynı ürün çok daha yüksek fiyatlarla alıcı bulabiliyor. Aradaki fark ne kumaşta ne işçilikte; fark tamamen algıda. Türkiye’nin en kritik eksiklerinden biri de tam olarak bu noktada ortaya çıkıyor. Markalaşma hâlâ birçok firma için sonraki adım olarak görülüyor. Oysa bu bir sonraki aşama değil, işin merkezinde olması gereken bir konu.

Destek mekanizmalarına bakıldığında da benzer bir tablo dikkat çekiyor. İhracat ve üretim tarafında güçlü teşvikler var ancak marka inşası, global konumlandırma ve uzun vadeli algı yönetimi yeterince önceliklendirilmiş değil. Bu nedenle birçok firma için ihracat hâlâ yeni sipariş almak anlamına geliyor. Oysa markalaşma, sipariş almak değil, tercih edilen olmak demek.

Türkiye’nin üretim gücü tartışmasız bir seviyeye ulaştı. Ancak bu gücü markaya dönüştüremediğimiz sürece başkalarının hikâyesini yazmaya devam ederiz. Üreten ama kazanan olmayan bir yapı sürdürülemez. Asıl mesele artık daha fazla üretmek değil, ürettiğimiz değerin sahibi olabilmek.

© Yeni Ankara