Τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν τον συντάκτη τους, χωρίς να συμπίπτουν κατ' ανάγκη με την άποψη του Tvxs.gr

Αρκετά χρόνια πριν, όταν είχα αρχίσει να παρατηρώ πράγματα συνδεδεμένα με μια βαθιά υποκρισία ή διανοητική τεμπελιά, κι η τεμπελιά είναι βόλεψη πάντα, στους χώρους που τότε κινιόμουν, ξεκίνησα ένα κείμενο που το είχα ονομάσει ‘Δοκίμιο προς την Ελευθερία’.

Ένα κείμενο σπασμένο σε κομμάτια που αρνήθηκαν να το δημοσιοποιήσουν ως προσωπική γνώμη έντυπα της αριστεράς. Σε αυτά μιλούσα -και- για την ιθαγενοποίηση του φασισμού εντός της αριστεράς. Πέρα από την αναπαραγωγή εξουσιαστικών νοοτροπιών και πρακτικών, που υπήρχαν και πριν μα δεν θέλαμε να τα δούμε, η ιθαγενοποίηση αυτή χαρακτηρίζεται από την εντελώς αντιδιαλεκτική απλούστευση όπου φυλάς ιδεοληπτικά ταμπούρια αντί να συνομιλείς με την πραγματικότητα που εξελίσσεται με ταχύτητες πολύ μεγάλες αλλά που η διανοητική μας τεμπελιά μεγαλώνει κι άλλο την απόσταση μαζί της. Ας δούμε δυο τελευταία περιστατικά αυτής της πραγματικότητας:

Στην Γαλλία μία παρέα τσόγλανων κονιορτοποίησε στο ξύλο ένα νεαρό παιδί, το βιντεοσκόπησε γελώντας και το άφησε να αργοπεθαίνει όλο το βράδυ σε εργοτάξιο, στην Ελλάδα ένας 17χρονος δολοφόνησε με μαχαιριά στην καρδιά έναν 15χρονο. (Κι αυτό λίγες ημέρες μετά την μερική καταστροφή της ράμπας παραλίας για να πουληθούν σίδερα, κι αυτό σε εποχή που ένας νέας κοπής κοινωνικός αυτοματισμός στο όνομα της προόδου στηρίζει τον παλαιάς κοπής κοινωνικό αυτοματισμό στο όνομα της συντήρησης. Μα δεν είναι ο κοινοτισμός λίθος βασικός του νεοφιλελεύθερου κόσμου;)

Και στα δυο περιστατικά, επειδή οι δράστες ανήκουν σε μειονότητες ανοίγεται πεδίο λαμπρό για τον περαιτέρω κοινωνικό εκφασισμό. Στον οποίον όμως συμβάλει συστηματικά και η αριστερά. Η πολιτική δεν εγκαταλείφθηκε μόνο στον εαυτό της, εγκατέλειψε και εμάς. Έτσι, η δίκαιη αμφισβήτηση του ηγεμόνα τον διέχυσε μέσα μας αντί να τον καταργήσει. Γίναμε θραύσματα του δικού του εκτρωματικού προσώπου, όπως συνέβαινε συχνά μα όχι τόσο στέρεα από τον «ορθό λόγο» (ή μάλλον την επίφασή του) και μετά.

Η βία στις μέρες μας δεν εκπορεύεται μονόπλευρα από την εξουσία και προπαντός δεν υπνωτίζει με την ιδεοληψία της τους πολλούς. Ίσα ίσα το αντίθετο δείχνει να συμβαίνει. Μια βία ασύμμετρη, ασύνορη, από-ιδεολογικοποιημένη, γεννημένη από τις αμετροέπειες της εξουσίας, ναι, που γυρίζοντας τον πλανήτη σε σχέση με τα δικαιώματα σε έναν προ-νεωτερικό κόσμο επιστρέφει τους ανθρώπους αργά και σταθερά στα ένστικτά τους, στην επιβίωση σε μια πολύπλοκη ζούγκλα. Αλλά μεγαλωμένη από την δική μας λαγνεία, και από την δική μας αδιαφορία, που την σπάμε όχι για να αντιδράσουμε αλλά για να ξεσπάσουμε ή να «αυτοδικαιωθούμε».

Σημαντική η διαφορά… Δεν είναι πια το άσπρο απέναντι στο μαύρο ούτε καν στις ρητορικές. Αν ακούς προσεκτικά την αχό μιας γης ταραγμένης κι αν ξεκλειδώνεις λέξεις κλειδιά είναι το μαύρο βαθιά μες στο άσπρο και το αντίθετο. «Εμείς» οι «αντιφασίστες» συμβάλλαμε στο νέο φασισμό ταΐζοντας με τις υπερ-απλουστεύσεις και τις ακρότητές μας τις ονειρώξεις μιας διαρκώς αποκτηνωμένης και σε αναζήτηση νέων βαρβάρων άκρας δεξιάς.

Ακόμη, ας δούμε πως ο ‘κοινοτισμός’ αυτός συνέβαλλε στον αποκλεισμό του Μωβ από το αντιρατσιστικό φεστιβάλ,........

© TVXS