Bir halk otobüsünde başlar bazen hayatın en yalın sahnesi. Kalabalığın arasında ayakta sallanan genç, yüzünde dalgınlık değil, endişenin gölgesi taşır. Yanında oturan yaşlının gözleri, yalnızca bulanık görmekten değil, yılların sessiz ağırlığından pusludur. Anne çocuğunu düşünür; akşam ne pişireceğini değil, geleceğin nereye gittiğini…  Ve biz, bir yerlere yetişme telaşında onların hikâyelerini görmeden geçip gideriz. Oysa insanı anlamak, göz göze gelmeden de mümkündür; yeter ki yürek gözü açık olsun.

Bir çocuğun yürüyüşü anlatır her şeyi. Sırtındaki çanta yalnızca defter değil, bazen bir evin bütün yükünü taşır. Anaokulu çocuğu ise beslenme çantasına değil, belki de annesinin sevgisine, güvencesine sımsıkı sarılmıştır. Onlar küçük elleriyle, büyük hikâyeler taşır. Bir market rafında dolaşan bir vatandaşın, her üründe sessizce yaptığı muhasebeyi görmek gerekir.........

© Turktime