Bugün bir süt dişimi çektirdim. Normal şartlarda bu cümlenin bir köşe yazısına konu olması beklenmez. Sonuçta süt dişi dediğimiz şey çocukluğun doğal bir parçasıdır; vakti gelince düşer, yerini kalıcı dişlere bırakır ve hayat yoluna devam eder. Çocuklar için küçük bir olay olan bu süreç, yetişkinler için çoğu zaman hatırlanmayan bir ayrıntıya dönüşür.

Fakat benim hikâyem biraz farklıydı. Çünkü çekilen diş, çocukluk yıllarında düşüp gitmesi gereken bir süt dişiydi ve tam kırk yıl boyunca benimle yaşamıştı.

Hekim koltuğunda geçen birkaç dakikalık işlem sona erdiğinde ağzımdaki boşluktan çok içimde oluşan boşluğu hissettim. Dilim sürekli eksilen yeri yokluyordu. Fakat yokluğunu hissettiğim şey yalnızca bir diş değildi. Sanki yıllardır fark etmeden taşıdığım bir hatıra yerinden sökülmüş, çocukluğumun son muhafızı sessizce görevini tamamlayıp ayrılmıştı.

İnsan hayatında bazı nesneler vardır ki değerleri maddelerinde değil, taşıdıkları hatıralardadır. Sararmış bir mektup, eskimiş bir oyuncak, bir fotoğraf albümü ya da yıllarca saklanan bir........

© Türkiye