“Baba! Gitme, bırakma beni bu fırtınada!" diye feryat ettiğinde Esmeray on ikisindeydi...

Anadolu’nun bağrında, her köşesi bereket fışkıran o büyük köyde, bir kız çocuğu dünyaya gözlerini açtı. 1977 yılının tozlu ve sıcak bir ikindisiydi. Teni toprağın rengindeydi; öyle esmer, öyle duru... Adını o yüzden Esmeray koydular. O doğduğunda babasının gözleri parlamış, onu pamuklara sarıp sarmalamıştı. İki erkek kardeşinin gölgesinde değil, babasının başucunda büyüdü.

İlkokul yılları, Esmeray için hayatın en berrak pınarı gibiydi. Sınıfın en çalışkanıydı. Öğretmeni tahtaya her kaldırdığında, gözlerindeki o başarma arzusu tüm sınıfı sarardı. Arkadaşları onu sadece başarısı için değil, o çocuksu ama vakur duruşu için de çok severdi. Ancak takvim yaprakları çocukluğunun son demlerini........

© Türkiye