“Kadınlar mutfakta nohut kavurur, tane tane çıtırdayan nohutlar bir tabağa dökülürdü”

Akşam okuldan çıkarken dağların eteklerinde yankılanan çocuk sesleri köyün sessizliğini deliyordu. Ali yanıma koştu. “Öğretmenim, kar ne kadar yağarsa yağsın, biz yine geliriz.”

Omzuna elimi koydum; “Ben de burada olurum Ali.”

Gökyüzünden kar inmeye devam ediyordu. Ama artık o kar bana soğuk gelmiyordu. Çünkü biliyordum…

Yeniçevre’nin çocukları yalnızca bilgiye değil, sevgiye de koşuyordu. Ve ben, o sevginin ortasında, bir öğretmen olmanın gerçek anlamını öğreniyordum. Yeniçevre’de zaman karla ölçülürdü. Kar yağınca yollar kapanır, sesler azalır, hayat yavaşlardı. Ama umut… O hiç yavaşlamazdı.

Bingöl’ün Genç ilçesine bağlı bu küçük........

© Türkiye