Feridun Ağabey, sizin aracılığınızla bir derdimi yetkililerimize arz etmek istiyorum. Efendim bendeniz 67 yaşındayım. Kalp yetmezliğim var. Devamlı kullandığım raporlu ilaçlarım var. Ev doktorum ise evime 3-4 km uzaklıkta. Önceden araba kullanabildiğim için mesele olmuyordu. Arabamla gidip gelebiliyordum. Şimdi araç kullanamaz duruma geldim. Trafiğe çıkamıyorum. Devamlı kullandığım raporlu ilaçlarımı yazması için doktoruma telefon açsam veya mesaj ile yazdırsam diye denediğimde olamayacağını söylediler. Nedir, illa geleceksin ve muayene edilir şekilde görüneceksin, yüz yüze ilaç yazabileceğiz. Yani telefonla veya mesaj ile ilaç yazdıramıyorum. Diyorum ki: “Tamam yeni ilaç yazmayın, bari bu raporlu ilaçlarımı yazın!” “Hayır illa buraya gelmen lazım, yoksa yazamayız. Hapis cezası bile var” diyor ev doktorum. Üstelik ev doktorumla çok uzun senelerdir, 30 seneden fazla tanışıklığımız var, arkadaş sayılırız. O bile yardım edemiyorsa, bu kadar katı bir tutumu anlamış değilim. Buna genel bir çözüm bulunmasını saygılarımla arz ederim Efendim.

Çetin Demir

Sahi sen ne zaman ağlarsın?

“Soruyorum kendime nereye gitti o gözyaşları? Neden akmıyor gözlerinden? Yaşadığın onca şeye rağmen neden gülüyorsun? Gülmeyi başarıyorsun. Onca sorun varken dışarıdaki insanlar “nasıl da mutlu” desinler diye mi? Her şeye rağmen hâlâ dimdik desinler, “güçlüymüş” desinler diye mi. Anlatmaya utandığın sıkıldığın dertlerden mi çekiniyorsun. Yoksa dünyanın senin için bittiğini mi saklıyorsun herkesten. Nereye kayboldu bu gözyaşları. Hüzün çöker her yanı kafanı iki elinin arasına alırsın. Derin düşüncelere dalıp zaman nasılda geçti diye hayıflanırken. Kaybolan yılların hesabını kendine sorarken. Neden akmaz o gözyaşı. Geçmişi hatırlarken, yanlış........

© Türkiye