Tâbiîn’in büyüklerinden Atâ bin Ebî Rebah hazretleri, 114 (m. 732) senesinde vefât etti.

"Bir kimse ibâdetlerini kusurlu görünce, bunların kıymeti artar. Böylece kabûl edilmeye lâyık olurlar. Siz de iyiliklerinizi kusurlu görmeye çalışınız" buyurdu.

"Ama bu çok zor efendim" dediler.

"Evet zor, ama kendini beğenmek felakettir. Allahü teâlâ hepimizi bu felaketten korusun" buyurdu.

Bir gün halîfe Abdülmelik, Atâ bin Ebî Rebah hazretlerini ziyârete geldi.

"Ey halîfe! Eshâb-ı kirâmın evlâdına iyi muâmele et, onları incitme. Emrin altında bulunanların haklarını gözet, ihtiyaçlarını gider. Kapını kilitleyip onları dışarıda bırakma!" buyurdu.

"Efendim, hep başkasının ihtiyâcından söz ettiniz, sizin hiç ihtiyâcınız yok mudur?" diye sordu.

"Ben ihtiyâcımı, Allahü teâlâya arz eder, Ondan isterim" buyurdu.

"Zâten sizi böyle yücelten de işte bu hâlinizdir" dedi.

Abdüllatif Uyan'ın önceki yazıları...

© Türkiye