Sözcü TV o röportaj ilanını yayınladığında, ülke ikiye bölündü.

Bir yarısı, “Biz bu kanalı kapattık, artık bakmıyoruz” diyerek ekranını karartıp protesto etti. Öteki yarısı ise, “Dur bakalım, ne diyecek” deyip bekledi. Ben ikinci gruptaydım. İzledim, sonuna kadar izledim. Ve izledikçe, kapatanların öfkesi ile bekleyenlerin merakının aynı yere çıktığını gördüm: Karşımızdaki adamın, bu memlekete söyleyecek tek bir dürüst sözü yoktu.

Kararın arkasında kim var? “Nereden bileyim.” İktidar yargıya müdahale etti mi? “Bilmiyorum.” Yakın medyaya ödeme yapıldı mı? “Kanalları bilmiyorum.” İddianameleri okudun mu? “Tamamını okumadım.” Saatlerce konuştu; geriye koca bir “ben nereden bileyim” sessizliği kaldı. Okumadığı dosyadan kesin hüküm çıkaran, hukukçu olmadığını söyleyip mahkeme gibi karar veren bir adam.

Ama yanılmayalım. Bu “bilmiyorum”lar bilgisizliğin değil, hizanın dilidir. Çünkü o akşam, her cümlenin arasından tek bir gerçek sızdı: Bu adam, emperyalizmin Türkiye’deki en işlevli maşasıdır.

Büyük laf mı? Bakalım.

Bir: Selahattin Demirtaş’ın dokunulmazlığının kaldırılması için, bunca yıldan sonra, kameralar önünde “Pişman değilim” dedi. Bugün olsa yine yapardı. Muhalefetin kendi eliyle tasfiye edilmesinin kapısını açan o hamleyi, yıllar sonra göğsünü gere gere savundu. Kime yarayan bir tutumdur bu? Meydanı tek adama bırakmak isteyenlere.

İki: CHP’li belediye başkanları ve........

© Turkish Forum