Bir önceki yazıda genç girişimcilere yazmıştım. Şimdi sıra bu ülkenin bel kemiğinde: yıllardır ofisini, fabrikasını, atölyesini, dükkânını çeviren esnafta, KOBİ'de, sanayicide. "Yapay zekâ" ilk konuşulmaya başlanınca ilk yaklaşım, "büyük şirketlerin işi bu benim harcım değil" idi. Sonrasında GPT'lerin yaygınlaşması ile her yönetici kullanabilir hale geldi. Esasında yapay zekâ en hızlı verimi büyük şirketlere değil, işini en iyi bilen küçük işletmeye getirir.

İşe teknolojiden değil, kendi işinizden başlamak lazım. Sorulacak ilk soru şu: İşletme en çok nerede kaybediyor? Beklenmedik makine arızasında mı, elde kalan stokta mı, hatalı üründe mi, tahsil edilemeyen alacakta mı, kaçırılan müşteride mi, ulaşılamayan müşteride mi?

Somut konuşayım. Bir tekstil atölyesinde, hangi modelin ne kadar satacağını geçmiş veriyle önceden kestiren basit bir sistem, elde kalan kumaşı ve dikilmeyen stoğu eritebilir. Bir metal işleme tezgâhında, titreşim ve ısı verisini okuyan bir çözüm, tezgâh durmadan günler önce "şu rulman gidiyor" ya da yağlama lazım diyebilir. Plansız duruşun maliyeti düşünüldüğünde, bu bile tek başına yatırımını çıkarır.

Çözülmesi gerekli sorun listesine küçük bir pilotla girmek en akıllıcası. Plan, KOBİ'lere bu ilk adımı kolaylaştıran........

© Türkgün