Toprağın ve Güneşin Fısıldadığı

Burcu, okuldan çıktığında ellerini toprağa bastığında, güneşin yüzünü okşayan ışıkları hissettiğinde, hafif bir rüzgâr alnına vurduğunda dünya sessizleşiyordu. Bu sessizlik kısa ve kırılgandı ama yeterliydi; zihnindeki gürültü, dedikodular, beklentiler ve karmaşık düşünceler bir anlığına duruyordu. Çocukların saf bakışları, içlerindeki merak ve hayretle dolu gözleri, Burcu’nun içindeki dinginlikle birleşiyor, yaşamın yalınlığını görünür kılıyordu. Her nefes, her dokunuş ona huzur ve neşe bütünlüğü sunuyordu. Burcu, bu anlarda hem çocukların hem kendi içsel yalınlığının farkına varıyor, yaşamın en basit anlarından bile büyük bir bütünlüğü okuyordu.

Sessizliğin İlk Dokunuşu

Burcu, sınıfın kapısını kapatıp öğrencilere gülümsediğinde, günün telaşıyla birlikte kendi zihninin gürültüsünü de yanına alırdı. Ders başlamadan önce birkaç derin nefes alır, sessizliği yakalamaya çalışırdı. Sessizlik, onun için sadece bir boşluk değil; gerçeğe açılan küçük bir kapıydı. O kapı, hayatın karmaşasında, aile, iş ve paylaşım anlarında kaybolan farkındalığına ulaşmasını sağlıyordu. Küçük bir sessizlikte, Burcu sadece nefes almayı değil, yaşamın küçük detaylarını da görmeyi öğreniyordu; yaprakların rüzgârla sallanışını, güneşin toprağı okşayan ısısını, bir kuşun sessizliği bozan hafif cıvıltısını.

Zihnin Gürültüsüne Karşı

Fakat bu sessizlik anları kısa ömürlüydü. Günlük hayatın çarkları dönmeye devam ediyordu. Sınıfta öğretmenlerle bir araya geldiğinde, dedikodular, küçük çekişmeler ve görünmez rekabetlere rastladığında, zihnini yeniden sarıyor, sessizlik tekrar kayboluyordu. Burcu, öğrencilerine eşlik ederken, onların zihnindeki yabancılaşmayı fark eder; ama kendi zihninin de onlardan farklı olmadığını, hatta aynı gürültüyle dolu olduğunu çoğu zaman fark etmezdi. Bu farkındalık, onu hem rahatlatıyor hem de tedirgin ediyordu; çünkü Burcu, kendi içsel karmaşasının da farkında olmadan, yaşamın karmaşasına kapıldığını görebiliyordu.

Ağacın Yanında İnce Duyular

Bir ağaca yaslandığında, dalların arasından süzülen güneş ışığıyla dolarken, Burcu’nun kalbinde bir hassas huzur yükseliyordu. Bu sessizlikte, okulda öğretmenler arasında dolaşan sözler ve güç çekişmeleri yoktu; yalnızca yaşam vardı, yalın ve saf. Burcu, toprağa........

© Tigris Haber