Vox dío sen agochos: non cre no sistema público de pensións. E o Partido Popular, con máis coidado nas formas, xoga na mesma dirección. Falan de privatizar, de capitalización, de modelos como a mochila austríaca, e xustifícano cunha gran mentira: que o sistema está quebrado. Non o está. O que ocorre é que a unha minoría lle interesa que o pareza, porque unhas pensións públicas son un dereito e unhas pensións privadas son un negocio.

Quen baleirou a hucha

Convén poñer sobre a mesa quen deixou case baleiro o Fondo de Reserva da Seguridade Social. Esa hucha existía porque durante anos houbo superávit: aforrárase e, en 2011, acumulaba máis de 66.000 millóns de euros. Con Mariano Rajoy foise gastando ata deixala practicamente a cero. A decisión foi política: cando os ingresos se afundiron polo paro e polos salarios baixos que trouxo a súa reforma laboral, o Goberno do PP optou por tirar do aforro en lugar de reforzar o financiamento do sistema. Despois viñeron dicirnos que non hai cartos.

Dúas formas de entender as pensións

Hai dúas formas de entendelas. Unha é concibilas como un dereito: o de calquera cidadá ou cidadán a unha vellez digna, a unha vida digna e a unha morte digna. Un descanso ao final dunha vida de traballo, non na miseria absoluta, senón cunha certa comodidade. Se a vida é só sobrevivir, merece moito menos a pena ca se a vida é vivir.

A outra é a da dereita: un gasto que recortar.

Pagar o pato, outra vez

Hai dúas formas de volver........

© Tercera Información