Υπάρχουν στιγμές στην Ιστορία που οι οικονομικές επιλογές μετατρέπονται σε εθνικές επιλογές. Σήμερα βρισκόμαστε ακριβώς σε μία από αυτές τις στιγμές. Το ερώτημα που καλείται να απαντήσει η Ελλάδα δεν είναι απλώς πώς θα αυξήσει τον ρυθμό ανάπτυξής της. Είναι αν θα συνεχίσει να βασίζει την ευημερία της κυρίως στην κατανάλωση, στις υπηρεσίες και στις εισαγωγές ή αν θα αποκτήσει ξανά μια ισχυρή παραγωγική βάση, ικανή να δημιουργεί πλούτο, τεχνολογία και εξωστρέφεια.

Το δίλημμα δεν αφορά μόνο την οικονομία. Αφορά τη θέση της χώρας στον κόσμο που διαμορφώνεται.

Για πολλά χρόνια κυριάρχησε η αντίληψη ότι η βιομηχανία ανήκει στο παρελθόν και ότι η εποχή της παγκοσμιοποίησης επέτρεπε στις ανεπτυγμένες οικονομίες να μεταφέρουν την παραγωγή τους αλλού, διατηρώντας στο εσωτερικό μόνο τις υπηρεσίες και την καινοτομία. Η πραγματικότητα διέψευσε αυτή την αισιοδοξία. Η πανδημία, η ενεργειακή κρίση, οι γεωπολιτικές συγκρούσεις και ο διεθνής ανταγωνισμός για τις κρίσιμες πρώτες ύλες απέδειξαν ότι όποιος δεν παράγει, αργά ή γρήγορα εξαρτάται.

Δεν είναι τυχαίο ότι σήμερα όλες οι μεγάλες οικονομίες επαναφέρουν τη βιομηχανία στο επίκεντρο των πολιτικών τους. Οι Ηνωμένες Πολιτείες χρηματοδοτούν μαζικά την επανεγκατάσταση παραγωγικών μονάδων. Η Κίνα συνεχίζει να επενδύει στρατηγικά στη μεταποίηση και στις τεχνολογίες του μέλλοντος. Η........

© Ta Nea