Αν και οι διαφορές ανάμεσα στη γαλλική και στην ελληνική πολιτική ζωή είναι περισσότερες και μεγαλύτερες από τις ομοιότητες, τα διλήμματα του γαλλικού Σοσιαλιστικού κόμματος και οι λύσεις που θα δοθούν στο επόμενο διάστημα αντανακλώνται και στο ΠΑΣΟΚ -όπως αντανακλώνται σε όλα σχεδόν τα σοσιαλιστικά κόμματα στην Ευρώπη. Ιδιαίτερα στο ιταλικό Partito Democratico και στους Βρετανούς Εργατικούς, που περιλαμβάνουν διαφορετικές ιδεολογικές ομάδες και εμφανίζουν φυγόκεντρες τάσεις στο εσωτερικό τους, απαιτείται διαρκής τροφοδότηση με συγκολλητική ουσία για να μην υποστούν ενδόρρηξη.

Το πρόβλημα είναι ότι μερικές από αυτές τις φράξιες, όπως π.χ. η «Socialist Left» του Jeremy Corbyn, δεν διαφοροποιούνται σε τίποτα από τους ριζοσπαστικούς, κομμουνιστικούς ή woke ακτιβιστικούς σχηματισμούς. Αυτή νομίζω πως είναι, πάνω κάτω και σε ελληνικό στιλ, η στάση που επικρατεί προς το παρόν στο ΠΑΣΟΚ.

Όμως, στις πρόσφατες δημοτικές εκλογές στη Γαλλία έγινε φανερό κάτι που όλοι ξέραμε και που οι Σοσιαλιστές δεν ήθελαν να δουν: ότι ο συγχρωτισμός με την άκρα αριστερά -την Ανυπότακτη Γαλλία, τους ριζοσπάστες Οικολόγους, τις ομάδες που αυτοαποκαλούνται αντικαπιταλιστικές ή επαναστατικές- δείχνει δειλία και οπορτουνισμό· είναι τοξικός. Όχι επειδή οδηγεί σε ισχνά εκλογικά αποτελέσματα (αντιθέτως, μπορεί να οδηγήσει σε ευκαιριακές επιτυχίες), αλλά διότι αποξενώνει μεγάλα τμήματα του πληθυσμού από τις πολιτικές διαδικασίες: αν ένας στους τέσσερις Γάλλους βλέπει με συμπάθεια την άκρα αριστερά, τρεις στους τέσσερις αποστρέφουν το βλέμμα· η άκρα........

© Ta Nea