Çünkü onlar zeytin ağacına sarılmıştı!
Çünkü onların “iktidar kankası holding”i yoktu!
Çünkü onların polisi, jandarması, özel güvenlikçisi yoktu!
Çünkü onların savundukları toprakları, ağaçlarıydı; affedilmiş vergi borçları, yağmaladıkları araziler, yok ettikleri ağaçlar, ormanlar yoktu!

Önce Zehra Nine sarıldığı zeytin ağacı yaşasın diye ömrünün son nefesini verdi. Sonra “Muhtar annenin kızı” Esra sarıldığı zeytin ağacının sesi oldu diye tutuklandı.

Bunu şöyle de tercüme edin: Avukatlar Can Atalay, Selçuk Kozağaçlı neden hapisteyse, “Gezi” neden hapisteyse, mesleki kimliklerini ve vicdanlı kişiliklerini “halkın bilgi edinme hakkı” ve hakikat için kullanan gazeteciler neden hapisteyse, sendikacı Mehmet Türkmen neden hapisteyse, Esra Işık da o yüzden tutuklandı.

İktidar, “bir sınıfın bir sınıf üstündeki tahakkümü”nü sağlamak, pekiştirmek, katmerlendirmek, katlamak için her itiraza saldırıyor. Berkin, Ali İsmail ve diğerleri de öyle can vermişti, öğretmen Metin Lokumcu da.

Polis ve jandarma “kamu gücü, halk adına kolluk kuvveti” olmaktan çıkarılıyor; özel çıkarların özel güvenlikçisi, iktidar hempalarının “kulluk kuvveti” olarak halkın üstüne salınıyor.

Oysa o jandarmanın çoğu da “köy çocuğu!” Kendilerini de ezen bir düzende “emir komuta”yla, kendilerini de ezenlerin menfaatleri için kendileri gibi ezilenlerin üstüne sürülüyor.

Akbelen nöbetçileri (Fotoğraf: Esra Işık)

Yıllarca o gazetede, şu gazetede ve işte burada da, “ezilen askerler”i yazdım. Onların güvenen, içten, feryat eden, bunalımlar içindeki mektuplarını, mesajlarını, sürüklendikleri intiharları........

© T24