İç cepheyi tahkim edemeyen bir devlet, dışarıda kalıcı güç projeksiyonu ortaya koyamaz. Terörsüz Türkiye; güvenliğin, kardeşliğin ve ortak geleceğin stratejik adıdır.

Devletlerin kaderini yalnızca orduların gücü, ekonomilerin büyüklüğü ya da sınırların genişliği belirlemez. Tarih, dışarıdan güçlü görünen fakat içeriden çözülen nice devletin hazin akıbetiyle doludur. Bir devletin asıl kudreti; milletinin birbirine duyduğu güvende, ortak kader bilincinde, ortak vatan idealinde ve iç cephesinin sağlamlığında saklıdır.

Bugün Türkiye’nin önünde duran en temel stratejik meselelerden biri tam da budur: İç cepheyi tahkim etmek.

Çünkü çağımızda savaşlar artık yalnızca cephelerde, tanklarla, uçaklarla, füzelerle yürütülmüyor. Yirmi birinci yüzyılın savaşları; zihinlerde, ekranlarda, sosyal medya ağlarında, siber sistemlerde, kimlikler üzerinden yürütülen psikolojik operasyonlarda ve toplumların ortak hafızasını hedef alan algı mühendisliklerinde cereyan ediyor.

Bir ülkenin kurumlarını hedef almak önemlidir; fakat bir milletin birbirine olan güvenini yıkmak çok daha yıkıcıdır. Bir devletin sınırlarına saldırmak tehlikelidir; fakat o devletin içindeki toplumsal fay hatlarını kaşımak daha sinsi, daha kalıcı ve daha stratejik bir saldırı biçimidir.

Türkiye yaklaşık yarım asırdır bu çok katmanlı tehditle mücadele etmektedir. PKK terörü başta olmak üzere çeşitli terör örgütleri, sadece güvenlik güçlerimizi hedef almadı. Aynı zamanda milletimizin ortak yaşam iradesini, kardeşlik hukukunu, aynı bayrak altında yaşama azmini ve geleceğe dair umutlarını hedef aldı.

Bu nedenle “Terörsüz Türkiye” hedefi, yalnızca silahlı çatışmaların sona ermesi anlamına gelen dar bir güvenlik politikası değildir. Terörsüz Türkiye; millî birliğin güçlendirilmesi, toplumsal barışın tahkim edilmesi, kardeşlik hukukunun yeniden kuvvetlendirilmesi ve Türkiye’nin stratejik yükselişinin önündeki en büyük iç engellerden birinin ortadan kaldırılması anlamına gelir.

Türkiye bugün savunma sanayiinde, siber güvenlikte, yapay zekâ çalışmalarında, uzay teknolojilerinde, enerji politikalarında ve diplomatik etkinlik alanında ciddi bir atılım sürecindedir. Ancak bütün bu kazanımların kalıcı hâle gelmesi için vazgeçilmez bir şart vardır: Güçlü bir iç cephe.

Çünkü içeride parçalanan bir devlet, dışarıda kalıcı güç projeksiyonu ortaya koyamaz. İçeride birbirine güvenmeyen toplumlar, dışarıdan gelen baskılara karşı direnç geliştiremez. Kimlikleri çatışma alanına dönüştürülmüş milletlerin, ortak gelecek inşa etmesi mümkün değildir.

Cumhurbaşkanı Sayın Recep Tayyip Erdoğan’ın son yıllarda sıkça dile getirdiği “iç cepheyi güçlendirme” vurgusu, bu bakımdan yalnızca siyasi bir söylem değil; çağdaş güvenlik mimarisinin de temel prensiplerinden biridir. Çünkü güçlü devlet, sadece modern silahlara sahip olan devlet değildir. Güçlü devlet; vatandaşlarının birbirine güvendiği, ortak geleceğe inandığı, farklılıklarını ayrışma sebebi değil zenginlik olarak gördüğü devlettir.

Terörün Asıl Hedefi Devlet Değil, Toplumdur

Terör örgütleri çoğu zaman devleti hedef aldıklarını iddia ederler. Oysa terörün en büyük hedefi toplumdur. Çünkü toplumun güven duygusu yıkılmadan, devletin zayıflatılması mümkün değildir.

Terör yalnızca insan öldürmez. Terör, korku üretir. Terör, güvensizlik üretir. Terör, kutuplaşma üretir. Terör, ekonomik kalkınmayı yavaşlatır, gençleri umutsuzluğa sürükler, aileleri parçalar, şehirlerin huzurunu bozar ve toplumun farklı kesimleri arasında görünmez duvarlar örer.

Daha da önemlisi terör, dış aktörlerin ülke içerisindeki fay hatlarını istismar edebilmesi için psikolojik zemin hazırlar. Bir toplum kendi içinde ayrıştığında, dış müdahalelere açık hâle gelir. Bir millet kendi kardeşinden şüphe etmeye başladığında, o ülkenin stratejik direnci zayıflar.

Bu nedenle terörle mücadele yalnızca güvenlik güçlerinin omuzlarına bırakılabilecek bir mesele değildir. Elbette güvenlik kuvvetlerinin mücadelesi hayati önemdedir. Ancak terörle gerçek mücadele; eğitimden kültüre, ekonomiden medyaya, akademiden sivil topluma, siyasetten aile kurumuna kadar bütün alanlarda ortak akılla yürütülmesi gereken millî bir sorumluluktur.

Silahların susması önemlidir; fakat tek başına yeterli değildir. Kalıcı barış, sadece dağdaki silahın bırakılmasıyla değil, şehirdeki zihnin zehirlenmesinin önlenmesiyle mümkündür. Kalıcı huzur, sadece örgüt mensuplarının etkisiz hâle getirilmesiyle değil, terörü besleyen ideolojik, psikolojik, sosyolojik ve ekonomik zeminlerin kurutulmasıyla sağlanabilir.

Terörsüz Türkiye, bu açıdan yalnızca güvenlik politikası değil; aynı zamanda bir medeniyet, kardeşlik ve gelecek tasavvurudur.

Millî Birlik, Ulusal Güvenliğin Merkezindedir

Modern güvenlik literatüründe “toplumsal dayanıklılık” kavramı giderek daha fazla önem kazanmaktadır. Toplumsal dayanıklılık; kriz anlarında milletin ortak refleks geliştirebilmesi, dış müdahalelere karşı direnç gösterebilmesi ve millî hedefler etrafında kenetlenebilmesi demektir.

Türkiye açısından bu kavram teorik bir tartışma değil, doğrudan millî güvenlik........

© Stratejik Düşünce Enstitüsü