En basit tabirle; ekonomide işsizlik artarken enflasyonun, yani fiyatların da artmaya devam etmesi olarak açıklanabilir.

Hem klasik iktisat teorisinde hem de Keynesyen teoride paradoksal bir durum olarak ele alınır. Çünkü normal şartlarda enflasyon ile işsizlik arasında ters yönlü bir ilişki beklenir. Biri düşerken diğeri yükselir.

Evrensel iktisat kurallarının bile “çelişkili durum” diye tarif ettiği teoriyi aldık, ete kemiğe büründürdük, memleket ekonomisinin ortasına koyduk.

Ekonomi yönetimini tebrik etmek lazım.

Başarmadığımız bir bu kalmıştı.

Hamdolsun, bunu da başardık.

Enflasyon tarafını zaten biliyoruz.

En son Kasım 2021’de yüzde 30’un altında enflasyon görmüştük. Tam 56 aydır bu serüven devam ediyor.

Enflasyon hayatımızın ayrılmaz bir parçası oldu. Onsuz ne biz yapabiliyoruz ne Merkez Bankası ne de ekonomi yönetimi.

Bakmayın siz kâğıt üzerinde enflasyonla mücadele ediyormuşuz gibi yaptığımıza…

Ortada pek mücadele falan da yok açıkçası.

Enflasyonla mücadele dediğimiz şey, yıllardır enflasyonun peşinden koşup ona yetişememekten ibaret.

Enflasyon önden gidiyor.Maaş arkadan geliyor.

Vatandaş ise ikisinin arasında nefes nefese koşuyor.

Ama şimdi işsizlik görünümü de bozuluyor.

Enflasyon kötü bir şey olmakla birlikte ekonomide nominal bir büyüme yaratır. Yani reel olarak büyümesek bile rakamlar şişer; ekonomi obezite hâli yaşar. Sağlıklı değildir ama en azından büyüme ve istihdam üzerinde belirli bir destek oluşturması beklenir.

Bu nedenle ABD’de sürekli tartışılan meselelerden biri şudur:

Öncelik istihdam mı, enflasyon mu?

Çünkü ikisini aynı anda kontrol altında tutmak kolay değildir.

Biz meseleyi başka bir seviyeye taşıdık.

Enflasyon yüksek.İşsizlik de yükseliyor.

İki problemi birbirine tercih etmek yerine ikisini birden aldık.

Ekonomide “menü yapalım, yanında işsizlik de gelsin” dedik adeta.

Temmuz ayına ilişkin işsizlik verileri TÜİK tarafından dün açıklandı.

Yüzde 7,6 olan işsizlik oranı yüzde 8,1’e........

© Sözcü