Ankara 360’ı, 400’ü, ittifakları ve oylamaları konuşuyor. 

Ama memleketin başka yerlerinde hayat, çok daha ağır hesapların peşinde.

Nurettin Muganlı 71 yaşında hala şantiyede çalışıyordu.

Ama Türkiye’de artık emekli olmak, çalışmayı bırakabilmek anlamına gelmiyor.

Muganlı geçinebilmek için çalıştığı inşaatın 4. katından düştü. Hayatını kaybetti.

Onun ölümünün ardından yapılan eylemde 73 yaşındaki emekli öğretmen Mehmet Aras konuştu. 

Haftanın dört günü küçük bir markette çalıştığını, buna rağmen çocuklarının da kendisine destek olduğunu anlattı. 

Yaşadıkları düzeni tek cümleyle tarif etti:

Bir tür “kolektif dayanışma”.

***Aslında bugün milyonlarca ailenin ayakta kalma biçimi tam da bu.

Bir evde üniversiteyi bitirmiş çocuk iş bulamıyor, emekli anne baba maaşından kısıp ona bakıyor.

Başka bir evde emekli anne baba geçinemiyor; bu kez çalışan çocuk kendi evinden, kendi çocuğundan, kendi geleceğinden kısıp annesine babasına yetişiyor.

Bir evde kira kardeşler arasında bölüşülüyor.

Bir başka evde market alışverişini çocuk yapıyor, faturayı baba ödüyor, kredi kartının asgarisini anne kapatıyor.

Adına dayanışma diyoruz.

Ama bu, gönüllü bir........

© Sözcü