Moda dünyasının şeytanı, Miranda Priestly (Meryl Streep), ilk filmde topuk sesleriyle sadece koridorları değil, kariyer hayallerini de titretiyordu. The Devil Wears Prada/Şeytan Marka Giyer, bir “yükselme hikâyesi” gibi başlayıp, sistemin insanı nasıl öğüttüğünü zarif bir acımasızlıkla anlatıyordu. Ama mesele şuydu: O şeytanın cazibesi vardı. Soğukluğu bile estetikti. İlk filmde Andy Sachs (Anne Hathaway) üzerinden izlediğimiz dönüşüm, sadece bir gardırop değişimi değildi; bir kimlik pazarlığıydı. Ve film, seyirciyi sinsice şu soruyla baş başa bırakıyordu: “Başarının bedeli ne?” Bu sorunun cevabı net değildi ama hissi ağırdı. Çünkü Miranda sadece bir patron değil, bir sistemdi.

Gelelim o meşhur “ikinci film” meselesine… Şeytana pabucunu giydirmişler… ama bu kez numara büyük. Hollywood’un en sevdiği refleks yine devrede: Tutmuş bir fikri al, parlat, pahalılaştır ve yeniden vitrine koy. The Devil Wears Prada 2 tam olarak bunu yapıyor. Şık, pahalı, kusursuz görünen ama içi boşalmış bir devam filmi.........

© Sonsöz