Yorgun bir iş akşamı ve verandada, her yaz başlangıcında selam uçuşları yapan yarasa dostları bekliyorum. Geçen yaz aylarında bir ara iki çift halinde bile mıntıka kontrolü yaptıklarını görmüştüm. Bu sene garip bir sene. Yaz bir türlü gelmedi.

Yarasa dostlar da bu garipliğe bir anlam veremedi herhâlde.

Yine okuduğum bir kitaptan fotoğraf çekmişim ve yıldızlı mesajlara iliştirmişim:

Biz ne kadar biliyoruz kendimizi acaba?

Kendini bilmek nedir?

Yıldızsız bir gökyüzünde, zihninde yıldızlar çizerek dilek tutan bir insan bunu anlatabilir mi? Belki anlatır.

Düşüncelerin kafa tasının çeperlerine çarparak yerlere savrulduğu bir iklimde, kim kendini bilmenin yüzleşmesiyle uğraşsın ki? Bu ağırlığı neden sırtlansın?

Hepimiz dünyanın bu zaman diliminde yaşıyoruz. Yaşamın adı da biraz, onu nasıl yaşadığımızın bilinciyle şekilleniyor.

Bir filozof şair şöyle demiş:

Çivisi çıkar dünyanın…

Konuşamayanlar hatip…

Şifa veremeyenler tabip…

Yazamayanlar kâtip olur…

Bugün yine karşıma çıktı bu satırlar.

Kendimizi........

© Sonsöz