Bir sepete tek bir yengeç koyarsanız, tırmanır ve kolayca çıkar gider. Ama aynı sepete birkaç yengeç koyduğunuzda… İçlerinden biri yukarıya doğru hamle yaptığında, diğerleri onu bacağından yakalar ve aşağı çeker. Günün sonunda hiçbiri kurtulamaz.

Sosyolojide ve psikolojide buna "yengeç zihniyeti" deniyor. Belki de bu yüzden bazı insanlar, hayatları boyunca mücadele ettikleri şeyin yoksulluk, bilgisizlik ya da imkansızlık olmadığını çok geç fark ediyorlar. Asıl mücadele ettikleri şey; bazen aynı sofraya oturdukları, aynı sokaklarda büyüdükleri, hatta aynı hayalleri kurdukları insanların o görünmez, aşağı çeken elleridir.

Çünkü bizim gibi toplumlarda yükselmek yalnızca bir başarı hikayesi değildir; aynı zamanda bir cesaret sınavıdır. Bir adım öne çıktığınızda, her zaman alkış duymazsınız. Bazen önce derin bir sessizlik gelir. Sonra şüphe, ardından da o meşhur fısıltılar başlar.

"Nereden buldu?", "Kim destekliyor acaba?", "Mutlaka bir bildiği vardır..."

Ve çoğu zaman başarınızın kendisinden çok, ona nasıl ulaştığınız kirli bir sorgu odasına alınır. Oysa insanın en temel, en doğal ihtiyacı sevincini paylaşabilmektir. Yeni bir iş kurduğunda, bir başarı elde ettiğinde ya da bir........

© Sonsöz