Bu cümleyi ilk okuduğumda uzun süre üzerinde düşündüğümü hatırlıyorum. Çünkü insan bazen yılların değil, düşüncelerin ve duyguların insanı yaşlandırdığını fark ediyor. Takvimler ilerledikçe değil; hayaller azaldıkça, heyecanlar tükendikçe yaşlandığımızı anlıyor insan.

Toplumda çoğu zaman gençliği yalnızca yaşla ölçme alışkanlığımız var. Oysa hayat bize bunun tam tersini gösteriyor. Öyle insanlar tanıyoruz ki saçları ağarmış ama yüreği hâlâ umutla atan, gözleri hâlâ yeni ufuklar arayan… Bir de öyle insanlar var ki daha hayatın başında olmasına rağmen umudunu, heyecanını ve cesaretini kaybetmiş. İşte o zaman insan şunu daha iyi anlıyor: Gençlik takvimde değil, insanın ruhunda saklıdır.

Yıllar elbette insanın yüzünde izler bırakır. Zamanın ciltte bıraktığı çizgiler kaçınılmazdır. Ama asıl mesele ruhun çizgilenmemesidir. Çünkü heyecan bittiği gün, insanın içindeki gençlik de yavaş yavaş solmaya başlar. Bir insan kendine olan güveni kadar gençtir aslında. İnancı güçlü olan, hayallerini diri tutan insanın iç dünyasında her zaman bir bahar mevsimi vardır.

Buna karşılık kuşku, korku ve bezginlik insanın ruhunu ağırlaştırır. İnsan korkuları kadar yaşlanır, umudu kadar genç kalır. Hayatın yükünü sırtlanırken umutla yürüyenlerin yüzünde başka bir ışık........

© Sonsöz