Bu haftaki köşe yazımda içimi uzun zamandır burkan bir konudan söz etmek istiyorum.

Sokakta yürürken, pazarda dolaşırken, banka kuyruklarında bekleyen insanlara bakarken fark ettiğim bir gerçek var: Türkiye’de emeklilik artık dinlenme dönemi değil, çoğu insan için yeni bir geçim mücadelesinin başlangıcı haline gelmiş durumda.

Pazara gittiğinizde bunu çok net görüyorsunuz. Tezgâhların önünde uzun uzun düşünen insanlar var. Ellerindeki küçük not kâğıdına bakarak hesap yapanlar… Bir kilo yerine yarım kilo alanlar… Alacağı ürünü sepete koyup sonra tekrar yerine bırakanlar… Bu insanların büyük kısmı emekli. Yıllarca çalışmış, hayatının en verimli yıllarını üretime vermiş insanlar.

Türkiye’de bugün yaklaşık on yedi milyon emekli bulunuyor. Bu sayı neredeyse ülke nüfusunun önemli bir bölümünü oluşturuyor. Yani emekli meselesi birkaç kişinin sorunu değil, toplumun geniş bir kesimini ilgilendiren bir gerçek. Ancak bugün birçok emekli aldığı maaşla ay sonunu getirmekte zorlanıyor. Artan hayat pahalılığı karşısında emekli maaşları çoğu zaman aynı hızla artmıyor. Sonuç olarak emekliler için günlük hayat her geçen gün biraz daha zorlaşıyor.

Bir emeklinin pazarda yaşadığı o küçük tereddüt aslında çok şey anlatıyor. “Domates mi alayım, patates mi?” diye düşünmek zorunda kalan insanlar var. Bir zamanlar torunlarına harçlık vermeyi hayal eden insanlar, bugün kendi mutfak masraflarını kısmaya çalışıyor.........

© Sonsöz