Ramazan gelince sofralar kadar ekranlar da doluyor. Bir tabak çorba, bir yardım kolisi, bir iftar daveti… Ve hemen ardından bir kare fotoğraf. Parmaklar “paylaş” tuşuna gidiyor.

Peki iyilik neden görünür olmak ister?

Belki de mesele gösteriş değil, çağın ruhu. Artık yaşadığımız her an dijital bir iz bırakıyor. Doğum günümüzü, kahvemizi, manzaramızı paylaşıyoruz. İyiliği paylaşmak da bu akışın doğal bir uzantısı gibi görünüyor. İnsan, yaptığı güzel bir şeyi başkaları da görsün istiyor. Onaylanmak, takdir edilmek, çoğalmak… Hepsi insani duygular.

Ama Ramazan başka bir yerde duruyor. Oruç, kimsenin görmediği bir sabır pratiği. Gün boyu susuz kalırken bunu kimse bilmeyebilir. Açlığı gösteremezsiniz. Sabır fotoğraf vermez. İşte tam........

© Sonsöz