Türkiye’de dinci gericiliği açıklamak adına neler söylenmedi ki… Neyse ki, Trump tablonun netleşmesi için bu konuda da devreye girmiş bulunuyor!

Bu “katkıdan” önce, çok uzun yıllar boyunca ülkemizin artık bir dönemeci aldığına ve dinci gericiliğin bizim miladımızın öncesinde kaldığına inanıldı. Gerçi irtica tehlikeliydi, ama “son nefesini veriyordu.” 

Eğer Cumhuriyet’in salgıladığı bu yargının temelinde yalnızca bir özgüven ve kararlılık beyanı bulunsaydı, siyasi mücadelenin böyle yürütülmesinde sağlıksız bir şey olmadığını düşünebilirdik. Ancak kimse yeterince özgüven sahibi olmadığı için değil veya birileri laiklik konusunda günümüz düzen siyasetçileri gibi bin dereden su getirdiği için de değil, ama başka ve çok daha köklü bir nedenle kazın ayağı öyle değildi. Bugün olumlayarak kullanılmaya devam edilen ve farklı yönlere çekilen bir atasözü var ya, “ayaklar baş oldu”, “ayaklar baş olmaz” diye… Bu sözü kimileri liyakatsizliğe karşı çıkış diye yorumlayabilir. Oysa bu, egemen sınıfın, egemen güçlerin meydan okuyuşudur. Yanına “böyle gelmiş böyle gider” eklenirse daha açıklayıcı olacaktır! 

Sıra ekip biçmeye, atölyede fabrikada inşaatta üretmeye geldiğinde becerisi tartışılmayan emekçiye, yeryüzünde sadece “ayak” olduğunu kabul ettirebilmek için dinci gericilik biçilmiş kaftandır. Dinci gericilik, egemenlerin liyakat sahibi saymadığı halk kitlelerinin kendi kaderlerini ellerine alamayacakları iddiasının ideolojisidir. 

Türkiye yüz yıl önce eski egemenlerden kurtulduktan sonra, geleceğini yeni bir sömürü düzenine bağladı. Dinci gericilik de bu yeniye tutundu. O kadar ki, adına demokrasi denilen parlamenter sisteme geçildiğinde, dinciliğin iyi para ettiği, yani çok oy getirdiği hemen keşfedilecekti. Dinci gericilik son nefesini vermiş falan değildi.

Sonra; dinci gericilik veya irticaya karşı en büyük güvencenin asker olduğuna inanıldı. Modern Türk ordusu, geçmişte laikliğin safında yer almış........

© soL