Metrelerce yüksekti bina. Sanki on katlıydı ama içine katları koymayı unutmuşlar gibi yukarıya doğru öylece yükseliyordu. Kafasını kaldırıp yukarıya bakan işçinin kendini zeminde dolaşan küçük bir karınca gibi hissetmesine neden olacak kadar tepedeydi tavan. Tavandaki tren yoluna benzer çelik raylarda baş aşağı asılı, adına vinç dedikleri kabinler sıralıydı. Her yeri tozla kaplı bir çöp bidonunu andıran, neredeyse apartman büyüklüğündeki koca fırının kapağı açılsın diye sanki öylece yukarıda bekliyorlardı.

Katları olmadığı gibi duvarları da yoktu binanın ama aralıklarla dikilmiş çelikten direkleri vardı. O direkler tavana yapışık yollarla birleşip tepetaklak duran vinçleri tutuyordu. Direklerin etrafında ise uçtan uca birleştirilmiş sıra sıra dalgalı devasa saclar, aşağıdan yukarıya kadar hem yan yana hem üst üsteydiler. Rüzgâr girip çıkmasın yeter diye, duvar görevindeydiler. 

Tarifi zor bir koku olurdu hep binada. İçindeki işçilerden başka hiç kimsenin başka hiçbir yerde soluyamayacağı bir kokuydu o. Erimiş metalden çıkan dumanın içinde saklı, ekşi desen değil, acı desen hiç değil, gözle görülemeyecek kadar küçük toz zerrelerinin nefes aldıkça can acıtan kokusuydu bu. Üç vardiyada, yani sabahtan akşama, sonra akşamdan geceye ve geceden sabaha kadar hiç eksilmezdi bu koku.

O kötü kokuyu işçilerle birlikte içine çeken büyük filtreler de vardı binada. Dev bir solucan gibi içeride kıvrıla kıvrıla dolaşıp tepeden dışarıya uzanıp arkadaki büyük depoya ulaşıyordu. Bu sevimsiz solucan henüz işçilerin ciğerlerine dolmamış olan o ağır kokulu zerrecikleri topluyordu. Görevi işçileri tozdan korumaktan ziyade içindeki metalleri ayrıştırmak için havadaki zerrecikleri başka pis kokulu bir tesise göndermek üzere biriktirmekti. Yani işçinin ciğerini söndüren o zerrecikler patrona neredeyse o binada üretilen çelik kadar para kazandırıyordu.

Yeni bitmiş inşaatta evin içine yapışmış kalın bir toz tabakası vardır ya hani, üstüne en etkili çamaşır suyunu döksen bile işe yaramayacak diye düşündüren, işte her yer bunun gibi hiç çıkmayacak cinsten yapışık bir tozla kaplıydı. Onlar işçinin soluğundan da filtre solucanından da kaçmayı başarmış........

© soL