Bir önceki yazıda bir düşünür-şair olarak İsmet Özel’in bir profilini çizmeye çalıştım. Bugün ise spesifik bir konuda hızlı bir İsmet Özel eleştirisi ile bu bahsi tamamlamak istiyorum. Bugünkü yazı daha ziyade polemik tarzındaki bir tenkid olarak okunmalı. Özel, bir konuşmasında şöyle diyor:

Ben öteden beri Risale-i Nur okuyan insanlara hayret etmişimdir. Bu kadar kötü bir Türkçe’ye tahammül ediyorsa insanlar, demek ki hiçbir şey anlamamayı peşin olarak kabul etmişler demektir. Çünkü bir metin iyiliği yüzünden okunur. Yani doğru şeyler söylüyormuş gibi olsa bile kötü ifade edilmiş bir şey yanlıştır. Yani bizim hoşumuza gitmeyen ifade olabilir ama o kötü ifade değildir. Doğru her zaman güzeldir. Yani bir şey doğruysa mutlaka güzeldir. Biz de hep beraber ‘zihnen irtibat kurdun, ne güzel söyledin’ deriz, ‘ne doğru söyledin’ demeyiz. Çünkü güzel olmak zorundadır herşey. Yani insanların da güzelliği, işte kadınların cilveli, erkeklerin yakışıklı olması manasına gelmez. Güzel bir insan dediğin zaman kendisine itibar edilen insan demek istersin. Başka birşey yoktur. Emanete ihanet etmeyen herkes güzeldir. Ama Kayserili ne diyor? Bir güzellik yap ayağımız alışsın diyor.

Said Nursi’nin diline aşina biri olarak şunu söyleyebilirim: İsmet Özel Said Nursi’yi kıskanıyor. Çünkü İsmet Özel’in bir kısmını başarıp, bir kısmının da hayalini kurduğu çoğu şeyi Said Nursi başardı. İsmet Özel’in olmak istediği (şiir hariç) neredeyse herşey Said Nursi’de yaşandı. Berrak bir kendilik. Yerlilik. Sessiz bir devrim. Kur’an dili olarak Türkçe’nin muhafazası ve lisan-ı Arabi ile sureklilik ve nispetinin idamesi. Türklüğün ancak Müslümanlıkla varolabileceği tezi bile Said Nursi’de var. Türklükte Nihal Atsız çizgisi yerine İsmet Özel çizgisini işaret eden biri Said Nursi. Türkçülük dava edenlere Tengrici Atsız’ın çizgisi yerine İslam için cihad eden, İslamdan ayrılsa mahv olan bir Türklüğü salık veriyor. İsmet Özel yol veya yaş aldıkça tebellur eden tüm bu benzerlikler İsmet Özel’i ürkütüyor olmalı. Benzerliğin tetiklediği bir itme-kakma ihtiyacı olsa gerek.

Said Nursi, Kürt ağası, Rus paşası, Saltanat Abdülhamid’i, Cumhuriyet Mustafa Kemal’i dinlemedi, kimseye boyun eğmedi. İslamdan taviz vermedi. Harbte savaştı. Gazi Said-i Kurdî milis komutanı olarak vuruştuğu Ruslara esir düştü. Hürriyeti savunmakla kalmadı, hür yaşadı. Vakarıyla vatanına geri döndü. Harbiye Nazırı Enver Paşa ona kahramanlıklarından dolayı harp madalyası verdi. İstiklal Marşı’nın şairi Mehmed Akif gibilerce dost sayıldı, ilmiyle itibar gördü. İlk dönem İslamcılığıyla birlikte yürüse de onların........

© Serbestiyet