Deccal tarih içinde akan kötülüğün yer yer bir suret kazanıp göründüğü bir akıntının adıdır. Mehdi veya Mesih ise tarih içinde akan iyiliğin yer yer bir suret kazanıp göründüğü akıntının adıdır. Bu akıntıların ikisi de bütün dinlerden daha eskidir. Bazı dinler bunu iyilik ve kötülük tanrıları olarak kavramsallaştırmış. Bazısı bunlardan birini diğerine karşı tanrılaştırmış. İkisini de tanrı-altı seviyede tutan dinler için bunlar zuhur edecek dünya-tarihsel aktörlerdir. Pandemic bir nitelik kazandığında Ye’cuc Me’cuc gibi atomize olan bu şahs-ı maneviler, bu kolektif kişilikler ruhlarımızın derinliğinde (ya cennetten kalma, ya da özgürlükten doğma) arketiplerdir. Dinler dahil dünyada hiçbir ahlaki düşünce deccalın temsil ettiği (şerri) ve mehdinin temsil ettiği (hayrı) inkar edememiş. Mesela modern toplumda deccal “kötülük” (evil) suretinde gayrişahsi bir suret alırken mehdi “vicdan” (conscience) suretinde bir nihai müracaat mercii olarak tanınmıştır.

Tanrı’sı ölen iyilerin işi Allah’a kalamadığında vicdana kalmıştır. Tanrı’yı öldüren kötülerin işleri ise kendi nefislerine kaldığı için şeytana açılmıştır. Kötülüğün bizzat kendisi Deccal’dir. Kötülüğü benimseyen ego Deccaliyetin şahıs suretine girmesine sebeptir. İyiliğin bizzat kendisi Mehdidir. İyiliği isteyen her nefis kendi için istediğini başkası için istemiştir. Kendinden büyük bir hakikat ve ahlaki referansı olmayan insanın canavarlaşması kaçınılmazdır. Nefsine tapanın taptığı şey şeytandır. Her........

© Serbestiyet