Kıymetli okuyucularım;
Bir zamanlar çocuk yorulurdu. Koşarken, düşerken, kalkarken… Ama o yorgunluk, çocuğun bedenini değil; karakterini büyütürdü.

Oyun; çocuğun ilk öğretmeniydi. Paylaşmayı, sırasını beklemeyi, kaybetmeyi ve yeniden başlamayı oyunla öğrenirdi. Sokak vardı, mahalle vardı, arkadaşlık vardı. Hayat, çocuğun ayağına gelirdi.

Bugün ise çocuklar yorulmuyor. Ama eksik büyüyor.

Ekranlar büyüdü, sokaklar sustu. Oyun dijitalleşti, temas azaldı, sohbet kayboldu.
Pandemi bu kopuşu derinleştirdi. Evler güvenliydi belki ama çocuklar yalnız kaldı.
Okullar kapandı, arkadaşlıklar ertelendi. Online dersler bir çözümdü ama hayatın kendisi değildi.

Çünkü çocuk sadece bilgiyle değil, insanla gelişir. Öğretmeniyle göz göze gelmeden,
Arkadaşıyla omuz omuza durmadan hayat........

© Samsun Gazetesi