Mustafa Sandal için hazırlanan Saygı 1 Gecesi’nde sahnelenen ‘Nikbinler’ grubunun ‘Denize Doğru’ yorumuna hepimiz bayılmadık mı? Nikbinler’in bu performansı, pek çok dinleyici için büyüleyici derecesinde güzeldi.

Fakaaat her zaman olduğu gibi linç çanları da çalmaya başladı. Kimimiz sadece müziğin akışına kapılırken, kimimiz ise perde arkasını sorgulamaya başladı.

Tüm bu tartışmaların merkezinde Anatolian Lab kurucusu Volkan Samet Altuntaş ve sanatçı kimliğinin yanında ressam yönüyle tanınan eşi Berika Karadağ yer alıyor. Altuntaş’ın, eşinin sesinden bir ‘persona’ oluşturduğunu ve bu sesi yapay zekâ destekli platformlarda aranje ettiğini açıkça ifade etmesi, meseleyi yalnızca bir müzik başarısı olmaktan çıkarıp etik bir tartışma alanına taşıdı. Özellikle Suno AI gibi araçların kullanımı, müziğin üretim biçimini yeniden tanımlarken, ‘emeğin sınırı’ sorusunu da beraberinde getiriyor.

Dinleyici cephesi ise ikiye ayrılmış durumda. Bir kesim, ortaya çıkan işin estetik değerine odaklanıyor: “Güzel olan güzeldir” diyerek, müziğin nasıl üretildiğinden çok, ne hissettirdiğiyle ilgileniyor. Diğer kesim ise canlı performans ile kayıt arasındaki farklara dikkat çekiyor, yıllarını eğitime ve sahneye adamış müzisyenler adına bir tür haksız rekabet doğduğunu savunuyor. Onlara göre mesele yalnızca teknoloji değil; şeffaflık ve adalet.

Ben ise bu tartışmayı, yeni bir çağın kaçınılmaz sancıları olarak okumayı tercih ediyorum. Müzik tarihi, her dönemde benzer kırılmalar yaşadı. Elektrik gitarın yükselişi, synthesizer’ların sahneye çıkışı, dijital kayıt teknolojilerinin........

© Şalom