En sevdiğim, enerji dolu olduğum mevsimdir sonbahar. Yaz aylarının kavurucu sıcağında gölge ararken, kışın en soğuk günlerinde vasıta beklerken içime işleyen rüzgâr da mutsuz eder. Oysa arada kalan sonbahar huzur ve mutluluk verir.

Hayatı ne siyah ne de beyaz gördüğüm için eylül ve ekimde grileşen gökyüzü, yağmurlardan sonra ortaya çıkan gökkuşağının yedi renginden biri gibidir.

Can Yücel, ‘Başkası Olmak’ adlı şiirinde sonbaharı şöyle tasvir eder: “Ne kadar az uyursan o kadar çok rüya görürsün/ Ne kadar çok sonbahar yaprağı dökülürse/ O kadar çok çay içersin/ Hayat, sarı yaprakların arasında/Kaybolup gitmekten ibaret değil ya/ Biraz da reçelli ekmek gibidir.”

Necip Fazıl ise, “Yaprak sıkılmıştı ağaçtan, bahaneydi sonbahar…” der. Mizah mı, serzeniş mi karar veremedim.

Zamlar, pahalılık çoğunluğu kendi bütçesi çerçevesinde etkiliyor. Uzun zamandır, doğal sayıp dikkat etmediğimiz, ‘küçük’ noktalar artık ‘büyük’ler kategorisine........

© Şalom