"Dinin iki kaynağı vardır. Biri, pratik kaynağı; diğeri ise, teorik kaynağı.Teorik kaynağı, vahiydir; pratik kaynağı peygamberdir. Pratik kaynağı yok ederseniz, dinin hayatın içinde yaşanır bir şey olmasını yok edersiniz."

Bu metin, bir kişinin konuşmasından alınmış. Çok doğru, sağduyulu ve ehl-i sünnetin binlerce âliminin dile getirdiği bu hakikatı anlatan kişi de Mustafa İslamoğlu. Peki, bu zât daha sonra aşağıdaki konuşmayı da yapmış. Hangisine inanacağız şimdi?

"Dinin kaynağı vahiydir, dinin ikinci bir kaynağı yoktur. Peygamber, Allah'ın mesajlarını iletmek için, seçtiği elçidir."

Birbiriyle tenakuz içindeki bu iki konuşmayı aynı kişi nasıl yapabilir? Hani, bilimsel bir konu olsa; yeni gelişmeler, buluşlar yapılsa, yeni öğrenilen şeyler ilave olsa, insan, böyle tenakuzlu konuşmayı bir derece anlar. Ama yüzyıllarca yazılan, çizilen metinler aynı; kaynak aynı. Dün, dinin iki kaynağı var diyoruz; bugün tek kaynağa indiriyoruz. Hem de bu sahanın otoritesidir güya.

Aynı şeyi, Said Nursi konusunda da yapmıştı bu arkadaş. Kendisine bu yanlışı iletilince, kitabın yeni baskılarında yanlışı tashih edeceğini söylemesine rağmen, düzeltmedi. Yalan ve yanlışını sürdürüyor yani. Bu tiplerden uzaklaşıyor insan, ısınamıyorsun bir türlü. Bir yalanını, yanlışını, zikzakını gördün mü, anlattığı diğer şeylere de aşırı ihtiyatlı yaklaşmak durumunda kalıyoruz. Belki istifade edeceğiz ama olmuyor. Hangi anlattığının doğru olduğunu bilmiyoruz çünkü. "Hak aldatmaz" bundan eminiz. Ama hakikatbinin de aldanmaması gerekir.

Bunların zikzakları, sadece sünnet konusunda değil. Bazıları hatta çoğu, Kemalizm noktasında da öyle savrulmalar yaşadılar ki hayret etmemek mümkün değil. İçimden diyorum ki bunlar önceden böyle değildi, sonradan malûm kişi hakkında neler öğrendiler ki fikirleri bu kadar değişti. Bunu bizim bilme hakkımız yok mu? İslâm ve İslâm peygamberi hakkında, Kur'an hakkında ilk reisin söylediği sözler ortada iken, böyle bir adama dinî bir hüviyetle nasıl sahip çıkılabilir, anlayamıyorum.

Başlığa........

© Risale Haber