Παράλληλα, ήταν και παραμένει, παράδειγμα του τρόπου με τον οποίον η ανεξέλεγκτη δράση ιδιωτών και οι κατάλληλα καθοδηγούμενες «πρωτοβουλίες» παραγόντων των Μ.Μ.Ε μπορούν να συμβάλλουν στην κλιμάκωση μιας κρίσης μεταξύ όμορων χωρών που συνυπάρχουν σε ένα καθεστώς και κλίμα «ψυχρής ειρήνης», απειλώντας με την εκδήλωση μιας θερμής, ένοπλης αναμέτρησης.

Η προσάραξη του τουρκικού φορτηγού πλοίου «Φιγκέν Ακάτ» στην ανατολική βραχονησίδα Ίμια, ανήμερα των Χριστουγέννων του 1995, όπως και η επιμονή του πλοιάρχου «να αποκολληθεί από τουρκικό ρυμουλκό», αντιμετωπίσθηκαν αρχικά και από τα δυο Υπουργεία Εξωτερικών, αλλά και τα Μ.Μ.Ε στις δυο χώρες, ως ένα συνηθισμένο συμβάν ήσσονος σημασίας.

Ακριβώς ένα μήνα μετά, στις 25 Ιανουαρίου 1996, κι ενώ η κυβέρνηση του Κώστα Σημίτη – είχε εκλεγεί πρωθυπουργός από την Κ.Ο του ΠΑΣΟΚ στις 18 Ιανουαρίου – δεν είχε λάβει ακόμη Ψήφο Εμπιστοσύνης από την Βουλή, ο Δήμαρχος Καλύμνου μαζί με τρείς φίλους του ύψωσαν στα Ίμια την ελληνική σημαία.

Δυο ημέρες μετά, δημοσιογράφοι της γνωστής, για την προκλητική στάση της έναντι της Ελλάδας, εφημερίδας «Χουριέτ» αποβιβάστηκαν με ελικόπτερο στα Ίμια, κατέβασαν την ελληνική σημαία και ύψωσαν την τουρκική.

Ό,τι ακολούθησε, ως στρατιωτικοποίηση, ενός αρχικά περιορισμένης σημασίας τοπικού γεγονότος, με την ασφαλώς βαρύτατη........

© Reporter