Baştan söylemeliyim; bu yazı siyasal önyargı içermiyor. Hatta siyasi bir yazı da sayılmaz. Bu, kapalı devre, pragmatist bir monolog:

ABD-İsrail ikilisinin İran’a karşı başlattığı savaşta Türkiye’nin tavrını ve stratejik pozisyonunu taraflardan birine yaklaştırmak, diğerini düşman ilan etmek için değil; objektif bazı durumlar ve saklanamaz veriler ışığında Kissinger Doktrini’ni (gerçek ulusal çıkarların, hele de ülke bekasının, kâğıt üstündeki ittifaklardan veya romantik geleneksel dostluk söylemlerinden daha önemli olduğunu) şu anki ateş çemberi içerisinde değerli okuruma yeniden düşündürmek için kaleme alındı.

ABD ve İsrail'in İran'a saldırısı, yıllardır oluşturulan nükleer terör dekoru üzerinde ‘sürpriz sayılmayacak bir zamanlamayla ama savaşın etiğini de hukukunu da Gazze’de tanık olduğumuz gibi şimdi tamamen yerle bir eden’ bir hiper çatışmaya dönüştü.

Fikir ve ideolojileri, tarz ve yönetim yöntemleri ne olursa olsun, sırf ABD-İsrail ikilisi beğenmiyor diye İranlı liderlere yönelik ardışık suikastlerin alenen, dünyanın gözü önünde yapılıyor olması… Akıl alır gibi değil! Bunun başka örneğini görmüş müydünüz? Gazze’de izlediğimiz hukuk tanımaz sistematik sadizmin ve BM başta olmak üzere uluslararası camianın dehşet verici........

© Pusula Gazetesi