Ana dili haricinde bir dili kullanan kişilerin sayısı,  dilin kelime ve kavram zenginliği, soyut ifadelerin oranı, o dilde eski ve yeni dönemlerde yazılmış eserlerin sayısı, dilbilgisi kurallarının mantığı ve işlevliği gibi unsurlar o dilin gelişmişliğinin ölçütleri arasında yer almaktadır.

Türkçemiz bu ölçütlerin bazılarında yeterli olsa bile, bazı durumlarda istenilen seviyede değildir. Bunun böyle olmasında geçmişten gelen ve günümüzde hâlen devam eden bazı alışkanlıklarımızın etkisi vardır.

Bir milletin dile bakış açısı o milletin dil politikasını belirlemektedir. Bu politikalar zamanla dil ile onu konuşan bireyler arasındaki duygusal bağı oluşturmaktadır. Dile, dışarıdan ziyade içeriden hatta onu sevdiğini ve korumaya çalıştığını iddia eden kişilerden darbe gelmiştir.

“Uydurukça”  “uydurma kelimeler” “Türkçe ezan” ifadeleri geçmişte ve günümüzde Türkçeye zarar veren ve Türkçenin hem gelişimini hem de itibarını zedeleyen kavramlar olmuştur.

Geçmişte “Tek parti” hükümetinin “tasfiyecilik” adı altında Arapça ve Farsça kelimeleri atarak onların yerine yeni kelimeler üretme gafletine düşmesi ve ezanı Türkçeleştirmeye çalışması halkın zihninde olumsuz bir algıya dönüşmüştür. Muhafazakâr kesiminin de olur olmaz her ortamda “uydurukça” ve “Türkçe ezan” kavramlarını tekrar tekrar kullanması Türkçenin bağrına bir hançer gibi saplanmaktadır.

Dilin........

© Pusula Gazetesi