Toplumların çöküşü her zaman büyük krizlerle başlamaz. Bazen çöküş, kimsenin suçlu olmadığı bir düzenin içinde gizlice büyür.

Bugün geldiğimiz noktada garip bir denklemin içindeyiz: Herkes kendince haklı… Ama ortada kimsenin üstlenmediği büyük bir sorumluluk var.

Bu, yalnızca ahlaki bir mesele değildir. Bu, aynı zamanda zihinsel ve nöropsikolojik bir çözülmedir.

Çünkü insan beyni, kendini korumak için hata yapar: Kendi hatasını küçültür, başkasının hatasını büyütür. Buna psikolojide “öznel yanlılık” deriz.

Ancak mesele bireysel düzeyde kalınca anlaşılabilir. Tehlike, bu refleks toplumsallaştığında başlar.

Bugün Erzurum’dan İstanbul’a, küçük esnaftan büyük kurumlara kadar aynı tabloyu görüyoruz: Hiç kimse yanlış yaptığını kabul etmiyor. Hiç kimse “ben sorumluyum” demiyor.

Hatalar sistematikleşiyor, ama sorumluluk buharlaşıyor.

Ekonomide yanlış yatırım kararları alınıyor, ama kimse bunun bedelini üstlenmiyor.

Gençler yönsüz kalıyor, ama kimse rehberlik eksikliğini kabul........

© Pusula Gazetesi