Ülkede başkentin göbeğinde madenciler özlük hakları için sesini duyurmaya çalışıyor; hatta bu konuda ses duyulmadığı için açlık grevine gidiyor; ama büyük bir sağırlar diyaloğu içinde konu ısrarla görmezden geliniyor.

Madenin işletmecilik türü, niteliği, hepsi ayrı tartışma konusu. Ama çalışma hayatının en basit denklemi olan ücret / emek ilişkisi, firmanın daha önce defaten yaptığından anlaşıldığı üzere alışkanlık gereği ihlal edilmiş, fakat mesele olmuyor.

Esasen bir ülkenin ekonomisinde bundan daha net bir durum olabilir mi? İnsanların hak kayıpları bir yana, çok basit bir tanımlama alamadığı ücretler ülkenin gündemi haline gelmiyorsa, o ülkenin gündeminin ne kadar sahte olduğu da bir kez daha anlaşılıyor.

En ufak bir kamu alacağına bile e-haciz getirip, hesapları bloke edenler, piyasadaki ödemeler zincirini kırmakta beis görmeden net tavır takınanlar, söz konusu olan insanların ücret alacaklarına gelince başlarını diğer tarafa çeviriyor. Üstelik görmezden geldikleri insanlar, dolaylı vergiler yoluyla vergi rekortmenlerinden biriyken.

Gariplik burada bitmiyor. Tüm bunlar Ankara’nın........

© Para Analiz