Πριν από 22 χρόνια μετείχα στη συγγραφική ομάδα που ετοίμαζε ένα σχολικό βιβλίο για μεγάλη τάξη του δημοτικού. Σε τακτά διαστήματα ένας υπεύθυνος του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου έβλεπε τα νέα κεφάλαια που ετοιμάζαμε και έκανε κριτικές παρατηρήσεις. Αρκετές ήταν χρήσιμες.

Θυμάμαι όμως τη σφοδρή διαφωνία για ένα κείμενο που περιέγραφε τις μορφές οικογένειας μέσα από απλές ιστοριούλες παιδιών. Το κείμενο κατέληγε ότι το βασικό είναι η αγάπη και ο αλληλοσεβασμός, άσχετα αν μιλάμε για πυρηνική, εκτεταμένη, μονογονεϊκή ή ανασυγκροτημένη οικογένεια. Ο υπεύθυνος μάς δήλωσε κατηγορηματικά ότι «δε μπορεί σχολικό βιβλίο Ελληνικής Γλώσσας να προβάλλει άλλο πρότυπο πλην της παραδοσιακής ελληνικής οικογένειας (sic)» και ζήτησε να αντικαταστήσουμε το κείμενο. Μείναμε έκπληκτοι, κατηγορηματικά κι εμείς αρνηθήκαμε, απαιτήσαμε να μείνει στο βιβλίο, όπως τελικά έγινε.

Παράλληλα έμπαινα σε τάξεις και δούλευα πιλοτικά με το υλικό αυτό σε ομάδες παιδιών. Έβλεπα με τα μάτια μου πόσο ευεργετικά επιδρούσε στα παιδιά (ιδίως αν περνούσαν οικογενειακά «ζόρια») η ευκαιρία να αναγνωρίζουν τον εαυτό τους στο σχολικό τους βιβλίο. Έβλεπα δηλαδή ότι ακόμα και ένα κείμενο ή μια συμπεριληπτική εκπαιδευτική δραστηριότητα μπορούσε να γίνει η γέφυρα της αποδοχής. Έβλεπαν εκεί τα παιδιά τη δική τους μικρή προσωπική ιστορία, την αναγνώριζαν σαν μια από τις πολλές πιθανές όψεις της πραγματικότητας.

Το βιβλίο γινόταν ένας ευρύχωρος καθρέφτης που περιλάμβανε (και αναγνώριζε ως κανονική) τη δική........

© news247