Η σκατοψυχιά δεν είναι άποψη
Διαβάζουμε τοξικά σχόλια για τη φριχτή γυναικοκτονία στην Καλαμάτα. Όπως σε κάθε σχεδόν γυναικοκτονία, ακούμε σεξιστικό μίσος, προσβολές στο θύμα και στη μνήμη του, υπονοούμενα ηθικής τάξης.
Μισάνθρωποι προσπαθούν να μας τραβήξουν στη λάσπη τους. Κανονικοποιούν τη βία και το έγκλημα, ξεπλένουν τον δράστη, δικαιολογούν τις 45 μαχαιριές (τον τύφλωσε το πάθος), ενοχοποιούν το θύμα. Επιτίθενται σε όποιον και όποια εκφράσει οργή για τη σειρά γυναικοκτονιών. Προσβάλλουν όποια επισημάνει το ελλιπές θεσμικό και προνοιακό πλαίσιο που δε βοηθάει τα θύματα να ξεφύγουν από τους κακοποιητές. Εχθρός όποιος θυμίσει τι μυστικά κρύβει η Αγία Ελληνική Οικογένεια ή τολμήσει να θίξει το θέμα (και το γνωστό λόμπι) της συνεπιμέλειας.
Ζούμε ανάμεσα σε τέτοιους ανθρώπους. Δεν τους σταματάει ούτε το ζεστό ακόμα αίμα των θυμάτων. Ίσα ίσα, εξοργίζονται από το αυθόρμητο κύμα ανθρώπινης οδύνης, συμπάθειας για τα θύματα και οργής για τους θύτες.
Ζούμε ανάμεσα σε τέτοιους ανθρώπους. Είναι ίσως οι ίδιοι -κάποιοι σίγουρα συμπίπτουν- με όσους μιλούσαν για «ανωμαλίες» κάτω από τις διαφημίσεις αεροπορικής εταιρείας που στηρίζει το pride. Είναι οι ίδιοι που έγραψαν ομοφοβικά «καλαμπούρια» για αεροπλάνα που «προσγειώνονται με την όπισθεν». Μπορεί να τα λένε και στα παιδιά τους τα χωρατά για να μη χαθεί από την παράδοσή μας αυτό το λεπτό χιούμορ.
Μπορεί να ήταν οι ίδιοι που επικροτούσαν πριν λίγα χρόνια........
